...اما چه شده که در همچنین روزی که مرد بزرگوار تاریخ ایران را از دست داده ایم در مدرسه ها جشن و شادی به پا میکنیم و با دست زدن و نمایشهای شاد برگزار کردن در روز شهادت شخصیت مهمی چون مطهری از او یاد میکنیم
...مگر به ما یاد ندادند در روزهای شهادت سیاه به تن کرده و با غم از دست دادن شخص روز را سپری کنیم
...کاش روز تقدیر از معلمین در روز تولد معلم عزیز استاد مطهری برگزار میشد تا این سـوال پیش نمیامد که تبریک یا تسلیت سزاوارتر است
...روح پاکت شاد معلم بزرگوار
معلم با کدامین واژه میتوان از آغاز و پایان مهر تو سخن گفت در صورتی که مهر و محبت تو نامحدود است.. .
معلم با کدامین کلام میتوان ارزشهای وجودی تو را که نهفته در درونت است ستایش کرد...
معلم با کدامین جمله میتوان به توصیف تو پرداخت در صورتی که هیچ واژه و کلامی قادر به بیان حرمت و تعریف و تمجید از تو نمیباشد...
تمام بیسوادی ها و جهالت های مرا با کرم وجودیت به دانشی روحانی و مجرد تبدیل کردی و با بخششهای بی دریغت از مشعل وجودت انسانیت را به همراه علمی لدنی در درون پر از خلع من تزریق کردی ...
چه سخت است در گستره ی پراز کمبود زبان از شخصیت های ناگفتنی سخن گفتن...
چه سخت است در امتداد فصول تعلیم و تعلم از اشخاص عاشق همچون تو تقدیر به عمل آوردن...
چه سخت است ستودن مقام و منزلت تو در این دنیای پر از بی مهری و قدر ناسپاسی...
چرا که زبان من و هدایای من لیاقت حتی پیش کش شدن به تو را ندارند...
معلم من
.استاد من ای آشنای باغ زیبای علم اندوزی در همه حال خود را مدیون معرفت و عشقت میدانم
چرا که هیچ چیز جز عشق نمیتواند تو را این گونه در القای علم و دانش مصمم و راسخ نگاه دارد...
به امید سرسبزی همیشگی باغ دانش و نشاط دائمی باغبان بهاران
روزت جاویدان .
